6

bugün kendim için bir şey yaptım, düşünme biçimimi değiştirdim.
ev arkadaşlarımdan biri son derece sorumsuz ve bu bizim gibi yaşayanların sürekli karşılaştığı bir durum. önüne koyup önünden kaldırdığınız insanlar olur ya, aynen öyle biri. bir de cürretkar, bir de biraz edepsiz, gırtlağına yapışasım gelmiyor değil zaman zaman. fakat kısa bir süredir bu duruma sadece benim sinir olduğumu, onun ise bu durumu hiç umursamadığını gördüm. öyle ki ettiğim lafları bile umursamıyordu. üslubumu değiştirmeye karar verdim tabi önce..
bir insanı direkt olarak suçlarsanız dediğinizi dinlemez, sizden kaçar ve hatta onunla aranız bozulur, haberiniz olsun.
bunun yerine şöyle yapalım mı, böyle yapsak daha iyi olur gibilerinden konuşmaya başladım (mıştım). gel gelelim kendisi edepsiz ve dahası biraz bencil ve hatta çıkarcı bir insan tiplemesi olduğundan ötürü bu soft skill de pek işe yaramamıştı, tepkisi sen de yapabilirsin olmuştu ki bu tepki de aslında açıkça arkamı topla demekti, öyle de oluyordu zaman zaman.
sizinle aynı işi yaptığında bile yorulup söylenmesi ve sizden daha az iş yapmaya çalışması ve hatta bunu hakkı olarak görmesi başka türlü açıklanamazdı.

işte bu sabah, evet tam da bugün ben şöyle düşünmeye karar verdim: umursama, o da öyle bir insan. arkasını toplama, bırak dağınık kalsın. önüne yemek koyma, aç kalsın. .. ve tüm bunları bir inat için ya da tepki olarak değil istemediğin için yap ya da yapma. salla, boşver, uğraşma. birilerine ders vermeye ya da öğretmeye çalışmak neredeyse imkansız çünkü eğer öğrenmeye açık değilse dövsen de anlamıyacaktır. olabildiğince iyi bir insan ol, kendi sorumluluklarını yerine getir, onun da öyle bir insan olduğunu kabul et ve bırak çünkü kendi kendini yemene ve kendince sinirlenmene gerek yok.

öyle işte, bugün ben bu kararı aldım.
bu kararı insanlarla olan diğer iletişim düğümlerimi çözmek için kullanabilirim umarım.