sana da merhaba. ben pek iyi değilim. böyle başlamak istemezdim ama böyle.
evdeki problemler bitmiyor. ev arkadaşım hamileydi, doğurmaya karar vermişti, 4.5 aylıkken düşük yaptı. ikiz kızları olacaktı, çocukların biri 500 diğeri ise 600 gram doğmuş. ben evde yoktum bunlar olurken. kalabalığız biz evde. biri hamileydi işte, diğeri duymuş sesini yardıma koşmuş, kimsenin durumdan haberi yoktu hala da yok. çok üzüldüm, şoktayım. zaten ruh halim pek iyi değildi, eve gitmedim birkaç gün, ben yokken bunlar olmuş, duyunca göz yaşları boşandı gözlerimden. sevgilisi olacak herifin de beş kuruş parası yok (burda neylerine güvenip çocuk yapmaya karar verdiler diyebilirsin), zaten sinir oluyorum dengesiz salak bir herif, elime geçse öldürecektim onu, şimdi tam oldu. kız hamile kalınca allah verir rızkını deyip doğurmaya karar verdiler. adamın işi gücü yoktu, bir iş buldu ya kendini gerçekten adam zannetti, karnında ikizleriyle kızı terketmeye kalktı. beş aylık bebeği almıyorlar malesef. zaten sonradan öğrendik ki 3 aylıkken iki milyar para istemiş doktor kürtaj için, adam parayı bulamadığından aldıramamış bebekleri kızcağız, doğurmaya mecbur kalmış ya da susmaya. hep sustu zaten kız, olanlar yetmezmiş gibi bir de o adamın saçmalıklarına katlandı. kıza nikah yapacağını söyledi adam ama hep erteledi. başlarda bize de midem hasta, yediklerimi çıkarıyorum diye yutturmaya çalıştılar ama iş ciddileşince malesef buna ortak olduk. hiçbir şey yapmasan da susunca ortak olursun bazen bir şeylere.
kızlar ellerinde ne varsa vermişler hastaneye. doktorlar 2 güne ölür bebekler demiş, annenin öleceklerinden henüz haberi yok. “küveze koydular kızlarımı, daha kucağıma alamadım” diyor, iyileşmelerini bekliyor kızlarının. iç organları gelişmemiş bebeklerin, ölümünü bekliyorlarmış, bu durumu da kimse söyleyememiş anneye. belki seneler sonra geçmişe dönüp baktığında, o adamla evelenip o çocukları doğurmaya çalışmam aptallıktı diyecek ama şuanda bunu düşünecek durumda değil anne. kendini anneliğe hazırlamışken, her şeye anne olmak için göğüs germişken birden bire gelen sancıyla bebeklerini kaybetmek benim tasvir edemiyeceğim kadar korkunç olmalı. “iki bebeğin günahına girmeyelim, kürtaj yaptırıp onları öldürmeyelim, allah verir rızkını” deyip de onları böyle kaybetmek insanda derin yaralar açar.
huzura ihtiyacım var biraz. kafam kazan gibi. ne kimseyle konuşmak istiyorum, ne uyanmak..
telefonumun bataryası temazsızlık yapıyor, ondan kapanıyor bazen. lastik geçirdim telefona kapanmasın diye, bana artık ulaşabilirsin. havalar güzel burda, yağmur vardı ama dindi. sineklere dikkat et, kendine iyi bak. görüşme üzere.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder