Dedikodu evrensel

Cidden.
İnsanlar dedikodu yapar, yapmayan yoktur.
Kötü olan, aslında olmamış bir şeyin dedikodusunu yapmaktır.
Bazen öyle oldu sanarsınız ya da öyle olmasını istersiniz yaa daaa öyle olmasından korktuğunuz için bunun dedikodusunu yaparsınız. Sizi anlıyorum. Ben de yapmışımdır, yapabilirim.
Kötü bir şey ama, en nihayetinde…

Sabah parkta yürürken, bunların nedenleri üzerine düşündüm. Kişiler üzerine düşünmek bana pek bir şey kazandırmadığı için, ben de bu fikir ve olay üzerine düşündüm. İnsanlar neden, aslında olmamış ya da olduğunu sandıkları bir şeyi sanki olmuş gibi gidip başkasına dedikodu mahiyetinde anlatıyorlardı? Şu nedenlere ulaştım, bakalım beğenecek misiniz:

1- Ego tatmini. Altında kıskançlık ve egosal açlıklar yatıyor vs. vs. [Bu tür insanlar çok hırçın oluyorlar]
2- Direkt olarak kıskançlık. Bazen birini kıskanırsınız, biriyle olmasından korkarsınız. O biri hakkında dedikodu yaparsınız çünkü elinizden sadece bu gelir vs. Hatta bir dedikodu çıkartarak aslı var mı öğrenirsiniz falan [İşi gücü yok bu insanların]. Bu insanlar, kıskandıkları insanı seviyorlar bence. Üzülüyorum. Sevenleri ayırmayın, sevenler ayrılmayın :P
3- Ego tatmini (sanırım 1 ile aynı oldu bu :P). Şöyle ayıralım bunu birinciden; birileri sizi beğeniyormuş hissi yaratmak istersiniz etrafta. İşte “süperim ben, kızlar bana hasta, o da bana asılıyor zaten” falan sanrısı yaratırsınız insanlarda. Kötüdür. Birini sevmeye gerçekten ihtiyacı olan, sevilmek isteyen bu insanlardır diye düşünüyorum. Durum daha da kötüleşmemeli çünkü.
4- Burayı daha sonra dolduracağım.
5- Sadece canınız sıkılır. İşleriniz iyi gitmiyordur, manitanız sizle ilgilenmiyordur falan… Siz de oyun oynar, egonuzu tatmin edersiniz (Ah yine aynı yere geldik).

Neyse.

Dedikodu kötü bir şey ama oluyor. Herkes dedikodu yapar. Siz de yapıyorsunuz. Neden yaptığınız üzerine düşünün sadece.
Başka bir şey demiyeceğim.