tonlar

Bir kadın vardır, kendisi küçücük vicdanı koskocaman, sevgisi şeker gibi...

Adı Menevşe, yerden bir metre elli santim, elleri küçücük, ayakları küçücük, gülümsemesi kocaman.

Daha 20 yaşına basmadan evlendi Menevşe, kocası genç yaşta öldü gitti, Menevşe tekrar de tekrar evlenmeyle uğraşmadı.
Kocasından bir oğlu var, oğlu şimdi otuzlarında, hayırsızın teki.

Bir kadın daha vardır, kendisi incecik, gözleri kocaman, saçları kömür karası, dişleri elmas...

Adı Lila, Ermenidir, Ermanistan'dan gelmiş Nişantaşı'nda çalışmaktadır. Aslında dil öğretmenidir; İngilizce, Rusça, Ermenice ve Türkçe bilir; şimdi ise Nişantaşı'nda tam aranan eleman...
Sürekli iş değiştirir Lila, patronlar yabancıları rahat bırakmaz çünkü, o incecik kız dağ gibi olur o patronların karşısında.

Daha 21'inde evlendi Lila, sonra boşandı tabi, aldı kızını anasının evine döndü.
Sonra parasızlık, yoksulluk...
Türkiye'ye yalnız gelmişti ama şimdi kızıyladır, kızı on bir yaşındadır, tam on bir.

Lila ile Menevşe İstanbul'da tanışırlar, ana kız olurlar, aretlik olurlar birbirlerine. Menevşe korur Lila'yı, kızım o benim der, hiç doğuramadığım kızım.
Aralarında aşağı yukarı on yaş var, nasıl oluyor da ana kız oluyorlar diye sorma okuyucu, anlatacağım elbet, sırası gelir...

Dedim ya, Lila'nın bir kızı var on bir yaşında, eh okula gitmesi gerekmektedir. Türkiye'de; anası ya da babasından biri, Türk vatandaşı olmayan çocuklar devlet okuluna gidememekte.  Lila'nın da zaten  o izin mizin işleriyle başı belada, parası da yok, geri de dönemez memleketine. 

Eh işte, Menevşe, o yerden bir  buçuk metre yüksekliğindeki kadın, Lila'yı da, saçı örgülü kızını da nüfusuna geçirmiştir.

Menevşe der ki,  "Çocuk doğuracak  yaşı geçtim, oğlum da hayırsız çıktı ama Rabbim bana bir  değil iki tane kız evlat verdi." 

İşte böyle.
Masal da değil; vicdanı, sevgisi, gülümsemesi kocaman olan herkese istediğini bir değil ikişer ikişer veriyor Rabbim.